چرا؟ مهم نیست همه چیز بر میگرده به زمانی که سوم دبستان بودم . یازده تا پسر بودیم و نه تا دختر در یک کلاس درس میخوندیم . من سر گروه بودم و شاگرد ممتاز کلاس . تا اینکه وسط سال یک دختر تازه وارد , وارد کلاس شد . مدیر مدرسه معرفیش کرد و گفت که باید باهاش مهربون باشیم . یه دختر همه چیز تمام . زیبا قد بلند و هنرمند و درس خون . معلم خاست جایی براش پیدا کنه و دید ما پسرا که طرف راست کلاس بودیم روی شش تا نیمکت نشستیم و دخترا که نه نفر بودند روی چهار نیمکت به زور جا شدند . نیمکت اخر سمت پسرا همیشه جای شاگرد تنبل کلاس بود که باید تنها مینشست . این قانون عوض شد و معلم نیمکت اخر سمت ما پسرا رو کشید طرف دخترا و به منو خواهر دو قلوم گفت شما باید روی این نیمکت بشینید . من رفتم سمت دخترا و به قول بچه ها رفتم تو مرغا . چشمام ظعیف بود و قدم کوتاه . تخته سیاه پیدا نبود از یک طرف . از طرفی بچه ها مسخره ام میکردند . بنابراین شدم شاگرد تنبل کلاس . معلم پسر عاموی منو به جای من سر گروه کرد و منو حسابی ضایع کرد جلو بچه ها . هر چی میگذشت من بیشتر عادت میکردم به این وضع و برام مهم نبود دیدن تخته سیاه . دختر تا

یاودود سلام مریمم . درد و بلاهات به سرم . من خیلی شبیه یک سیستم کامپیوتر فراموش شده هستم. اینو به این خاطر میگم که دیروز که بعد از مدت ها رفتم پای کامپیوترم , متوجه شدم رمز ورود رو فراموش کردم . کیس و کیبرد و مانیتور لای گرد و غبار بود . انتظار زیادی بود که یادم بیاد رمزش چیه . بعد با خودم گفتم بهتر باطریشو در بیارم تا حافظه موقتش از کار بیافته و بدونه رمز وارد بشم ولی نشد . راه حل های دیگر هم بود ولی یاد ندارم . یه تصمیم دیگر گرفتم و با دقت رو صفحه کیبرد دقت کردم تا ببینم کدام دکمه ها رو بیشتر لمس کردم و ساو رفته ولی همشون از لایه ای از گرد و غبار محافظت میشد . بعد هرچی به مغزم فشار اوردم جز اسامی و القاب و مساعلی که به شما مربوط میشد چیزی به ذهنم نرسید . همشون رو زدم ولی درست نبود . کلا همه ی رمز و پسوردای زندگیم تویی . بگزریم . من بعد از تلاش های بی فایده ذهن شاعرانم شروع کرد به صحنه سازی . صورتم رو تشبیه کرد به مانیتور . دستام ر و به کیبرد و کیس رو به قلبم . بعد شروع کرد به واژه بافی و ای ن شعر ریخت بیرون